افعال Modal

در مقاله ی قبلی در مورد انواع افعال Modal صحبت شد. در پایان، به اختصار دو نمونه از کاربرد های این افعال را بررسی کردیم. در این مقاله سعی داریم که در مورد کاربرد های دیگر این افعال صحبت کنیم.

درخواست ها

در ابتدا باید تفاوت بین درخواست و کسب اجازه را روشن کنیم. زمانی که از فردی درخواستی می شود، از آن فرد خواسته می شود تا کاری را برای شما انجام دهد. حتی برای انجام دادن بسیاری از کارهای ساده نیز می توان از فرد درخواست کرد؛ برای بستن درب ساختمان، باز کردن پنجره، یا نکشیدن سیگار. کسب اجازه، برای زمانی هست که شما می خواهید کاری انجام دهید، و از فرد مسئول کسب اجازه می کنید.

درخواست و کسب اجازه ساختاری مشابه در زبان انگلیسی دارند. لذا در کاربرد آن ها دقت کنید:

Could I have the receipt please?

در سؤال بالا، از گارسون یا مسئول یک رستوران یا یک غذاخوری درخواست شده است تا رِسید غذا آورده شود. این سؤال یک درخواست است؛ یک درخواست کاملا محترمانه. اگر در ادامه فرد از آن مسئول سؤال زیر را بپرسد، آن سؤال دیگر درخواست نیست!

Could I pay with credit card?

در اینجا این سؤال کسب اجازه است؛ مسلما هر فردی می تواند امروز پول را با کارت اعتباری پرداخت کند، اما فرد محترمانه کسب اجازه می کند. همانطور که از دو مثال بالا مشهود است، از لحاظ ساختاری درخواست و کسب اجازه کاملا مشابهند، و فقط در کاربرد تفاوت دارند.

از دیگر روش های درخواست، استفاده از فعل Would است. برای مثال:

Would you open the door for me please?

استفاده از Could و Would در درخواست ها، بار معنایی محترمانه به آن ها می بخشد. در مقابل، استفاده از Can و Will، با معنایی محترمانه ندارد و بعضا گستاخانه تلقی می شود:

Can you open the door?
Will you walk more slowly?

همانطور که از دو مثا بالا بر می آید، این دو درخواست بیشتر جنبه ی آمرانه دارند تا محترمانه.

پیشنهاد و توصیه

برای بیان پیشنهاد و توصیه، از Should استفاده می شود. برای مثال:

You should go by train.
You should write him an apology letter.

در هر دو مثال بالا، لحن پیشنهاد مشهود است و فرد مطلقا حکم نمی کند که کاری را باید انجام داد یا نه. برای بیان پیشنهادات می توان از Could نیز استفاده کرد:

You could take her to that restaurant near the City Center.
He could apply for PhD instead of Master’s.

البته برای توصیه کردن از جملات شرطی نیز می توان استفاده کرد. در مبحث مربوط، به تفضیل در مورد انواع جملات شرطی بحث خواهد شد.

اجبار و الزام

برای بیان لزوم یا اجبار انجام کاری، از have to استفاده می شود. البته معمولا have to و must را می توان متقابلا در جای هم دیگر بکار برد. برای مثال:

You have to work hard in this life.
You must work hard in this life.

نکته ای که اینجا کاربرد must و have to را از هم تمییز می دهد، در استفاده از must نوعی بیان احساسات نیز وجود دارد؛ یعنی گوینده می خواهد جوری اجبار را بیان کند که مخاطب، اصطلاحا، حساب کار دستش آید!

You must wear hijab on streets of Iran. Otherwise police would arrest you!

در این مثال برای اینکه گوینده اجبار و الزام رعایت حجاب را بیان کند، از must استفاده کرده است. در جایی دیگر ممکن است مکالمه ای مانند زیر صورت بگیرد:

– You can remove your hijab while you’re indoors.
+ Can I remove it outdoors?
– No. You have to wear hijab on streets.

پس به یاد داشته باشید که must و have to در لحنِ بیان اجبار و الزام متفاوتند. اما نکته ی دیگری را نیز باید به خاطر داشت. از have to می توان در تمامی زمان ها استفاده کرد. اما از must به معنای اجبار و الزام، فقط در زمان حال و آینده می توان استفاده کرد.

امیدواریم که با خواندن این مقاله و نیز مقاله ی قبل، چگونگی استفاده از افعال Modal در سطح مبتدی را فرا گرفته باشید. باز تأکید می کنیم که افعال Modal به تنهایی معنایی ندارند و به همین دلیل ترجمه ی صریحی از این لغات در زبان فارسی وجود ندارد؛ لذا مثال ها در این مقاله ترجمه نشده اند.

 

برچسب‌ها:, , , ,

پاسخ دهید